สวัสดีจร้า
เด็กดอยมีเวลามาอัพบล๊อกเลี้ยว
หลังจากห่างหายหัวไปหาหอกหลายวัน
วันนี้ โม้ไรดีหว่า
เอาหล่ะ เอนทรี่ย์นี้ ต่อจากอันก่อนละกัน
มาโม้เรื่อง มิตรภาพ ดีกว่า
ย้อนกลับไปตอนที่ยังอยู่ดอย
พอดีว่าทางญาติที่อยู่ทางกรุงเทพ
เขาอยากให้เราลงจากดอยมาเรียนในเมืองกรุง
ห๊า ว่าไงนะ
โอ้ว นี่ช้านจะเป็นเด็กเทพเเล้วหรอเนี่ย
ความจริงตอนเเรกที่รู้ก็ไม่ได้อยากมาหรอก คิดเถิงเพื่อน
อยู่เชียงรายก็สบายจะตาย รถก็ไม่ติด อากาศก็ดี
เเต่อ่ะนะ คนเเถวบ้านเขาอยากมากรุงเทพกันจะตาย เราได้มาก็ดีเเค่ใหนเเล้ว
ก็ต้องจำยอมทิ้งหลายๆอย่างมา เเละต้องมาเริ่มต้นอะไรใหม่ๆ
ซึ่งถ้าวันนี้ไม่ได้มาอยู่นี่ คงยังทำอะไรด้วยตัวเองไม่ได้ เอ้อ ดีเหมือนกัน
ลองอ่านข้างล่างกัน ใครเป็นอย่างเด็กดอยบ้าง
ขาสั้น-คอซอง เกรียน-ติ่งหู
เปลี่ยนจากประถมเป็นมัธยมต้น
เเน่นอน ต้องเปลี่ยนอยู่เเล้วเเหละ
เปลี่ยนจากคอบัวเป็นคอซอง
อันนี้ก็ต้องเปลี่ยนเหมือนกัน
เปลี่ยนจากเด็กเป็นวัยรุ่น
เริ่มซ่า เก๋า ฮา บ้าสุดๆ
เปลี่ยนจากเพื่อนเก่าเป็นเพื่อนใหม่
สังคมใหม่ที่ต้องปรับตัว
เปลี่ยนจากเด็กดอยเป็นเด็กกรุง
เด็กดอยเเสนสบาย เด็กกรุงนั้นไซร้ ยุ่งยากอิบอ๋ายเยย
เปลี่ยนจากความสบายเป็นยุ่งยาก
ก็อย่างที่บ่นข้อข้างบนนั่นเเหละ
เปลี่ยนจากดูทีวีเป็นติดเน็ต
อ่ะนะ ตอนอยู่ดอยไม่ค่อยได้เล่นคอม อยู่นี่เเหะๆ เล่นหยั่งกะคนอดอยาก
เปลี่ยนจากโดดเดี่ยวเป็นกลุ่มเพื่อน
มีแก๊งค้าบ เมื่อก่อนวันเเมนโชว์
เปลี่ยนจากเพื่อนผู้หญิงเป็นเพื่อนผู้ชาย
เมื่อก่อนบอกตามตรงว่า เกลียดเพื่อนผู้ชาย มันชอบเเกล้งเราต่างๆนาๆ คิดว่า โตขึ้นจะไม่มีเเฟน เเต่ตอนนี้สิ หึหึ ผู้ชายอาจจะไม่จำเป็นเท่าไหร่ เเต่ก็ขาดไม่ได้อ่ะ หุหุ
เปลี่ยนจากเพื่อนรักเป็นรักเพื่อน
อันนี้เด๋วไปเล่าตอน ความรัก ดีกว่า
เปลี่ยนจากครูเก่าเป็นครูใหม่
มีการสอนเเบบใหม่ๆ ที่เราก็ยังงงๆ
เปลี่ยนจากง่ายเป็นยาก
รู้สึกไม๊ ว่าเรียนไปทำไมให้ยาก ทั้งๆที่ในชีวิตจริงเราก็ไม่ได้ใช้มัน อย่างสั่งข้าวเเกงเงี่ยจะบอกเเม่ค้าว่า เอาเขียวหวานรูทสี่ส่วนสาม x กำลังสองบาทหรือไง สั่งอย่างนี้มีหวังโดนตบด้วยจวักค้าบ
เปลี่ยนจากเห็นแก่ตัวเป็นเห็นใจ
ตอนเด็กๆรู้สึกไม่ชอบที่เพื่อนลอกการบ้าน เเต่พอตอนนี้ เล่มเดียวลอกกันทั้งห้อง รวมทั้งเราก็ลอกของชาวบ้านเหมือนกันอิอิ
เปลี่ยนจากใหญ่ไปเป็นรอง
ตอนเด็กๆ ใหญ่คับห้อง สั่งการได้หมด เเต่ตอนนี้อ่ะจิ๊ ต้องมาเป็นลูกกระจ๊อกเขา ฮือๆ
เปลี่ยนความคิดเเบบเด็กให้เป็นผู้ใหญ่
เป็นเหมือนกันมั๊ย ที่ตอนเด็กๆเราจะคิดว่า ความคิดของเราโตเเล้วนะ ไม่ต้องมีใครมาสั่งนู่นนี่ได้มั๊ย ดูเเลตะเองได้คร่ะ เเต่พอโตขึ้น นึกถึงตอนเด็กๆ อื้อ ตอนนั้นเด็กจริงๆนะ
เปลี่ยนจากรักหลงใหลเป็นรักเป็น
เมื่อก่อนรักใครเขาก็ทุ่มสุดชีวิต ก็เลยเจ็บมาก เเต่ตอนนี้ ก็มีสติมากขึ้น รักษาระยะห่างมากขึ้น ชีวิตเลยดีขึ้น
เปลี่ยนจากอินโนเซนต์เป็นคิดลึก
ตอนเด็กๆเกลียดมากเลยใครพูดไรทะลึ่ง อร๊าย ร้าบม่ายด้าย เเต่พอคลุกคลีกับอีพวกเพื่อนชายสุดหื่นในห้อง ตอนนี้ก็เลยเป็นเทพตามพวกมันไปเเล้ว
ถึงจะดูเหมือนว่า จะเปลี่ยนเเปลงเเบบ....(แล้วเเต่จะคิดน่อ) เเต่เพื่อนๆเราทุกคน เป็นเด็กดีมาก เพราะว่าห้องที่เราอยู่เป็นห้องเด็กเรียน เพื่อนๆก็เลยมีความรับผิดชอบกัน ไม่พากันไปในทางที่เสื่อมเสีย ใครรู้จักก๋วยบ้าง ก๋วยมันก็เป็นเพื่อนอยู่ห้องเดียวกับเราเลย แต่งฟิคเเต่งนิยายเก่งจะตาย
วันนี้ขอโม้เเค่นี้ก่อง โอกาสหน้า มาเล่าเรื่องฟามรักกันต่อ
ป.ล. ขออภัยที่อาจจะใช้ภาษาวิบัติไปบ้าง เพื่อให้เข้าถึงในอารมณ์นะครับ
edit @ 5 Sep 2009 21:07:08 by เด็กดอย
